Parteyowi odmówiono wjazdu do Kanady na otwarcie MŚ Ghany

Parteyowi odmówiono wjazdu do Kanady na otwarcie MŚ Ghany

Piłkarskie Mistrzostwa Świata 2026 ledwie się rozpoczęły, a już polityka imigracyjna kształtuje turniej w sposób, jakiego nikt nie przewidział. Weteran pomocy reprezentacji Ghany, Thomas Partey, nie otrzymał zgody na wjazd do Kanady, co wyklucza go z meczu otwarcia Czarnych Gwiazd przeciwko Panamie w Toronto. Decyzję, potwierdzoną przez FIFA i po raz pierwszy podaną przez BBC Sport, motywuje odmowa wydania wizy przez władze kanadyjskie. 32-letni Partey zmaga się z siedmioma zarzutami gwałtu i jednym zarzutem napaści seksualnej w Wielkiej Brytanii, a jego proces zaplanowano na przyszły rok. Piłkarz nie przyznaje się do winy, ale tocząca się sprawa sądowa najwyraźniej uruchomiła rygorystyczne kanadyjskie przepisy dopuszczalności, pozwalające funkcjonariuszom granicznym na blokowanie wjazdu osobom, które popełniły przestępstwo lub są o nie oskarżone. Zajście to nie tylko osłabia pomoc Ghany, ale także uwypukla narastające napięcie pomiędzy kontrolą imigracyjną państw-gospodarzy a globalnym charakterem Mistrzostw Świata.

Odmowa wizy i tło prawne

Według BBC Sport, wniosek wizowy Parteya został odrzucony przez rząd Kanady, gdy kadra Ghany trenowała w Bostonie w stanie Massachusetts. FIFA wydała oświadczenie dystansujące się od tej sprawy: „FIFA nie jest zaangażowana w procesy imigracyjne krajów-gospodarzy, w tym w rozpatrywanie wniosków wizowych. O tym, kto otrzyma wizę i zostanie wpuszczony do kraju, ostatecznie decyduje rząd przyjmujący.” To stanowisko podkreśla rzeczywistość, że nawet najpotężniejsza organizacja sportowa świata nie może uchylić suwerenności narodowej w kwestii bezpieczeństwa granic. Sytuacja prawna Parteya jest złożona. Zarzuty dotyczą rzekomych incydentów z lat 2020–2022, gdy grał w Arsenalu. Latem 2025 roku przeniósł się do Villarreal i nadal reprezentował Ghanę, uzyskując powołanie na swój drugi mundial. Kanadyjskie przepisy imigracyjne mówią, że osoba może być uznana za niedopuszczalną, jeśli popełniła przestępstwo lub została za nie skazana, ale przepisy dopuszczają też uznaniowość w sprawach, w których nie zapadł wyrok skazujący. Odmowa sugeruje, że samo istnienie poważnych, toczących się zarzutów wystarczyło do odmowy wjazdu, nawet w przypadku sportowca wysokiej rangi podróżującego na wielkie wydarzenie sportowe.

Problem Ghany - dylemat w pomocy

Brak gwiazdy

Brak Parteya to poważna taktyczna przeszkoda dla Ghany. Jako pomocnik typu „od szesnastki do szesnastki”, znany ze swoich umiejętności defensywnych i przechwytywania piłki, miał być kotwicą zespołu w starciu z fizyczną Panamą. Selekcjoner Carlos Queiroz wcześniej bronił swojej decyzji o powołaniu Parteya, mówiąc dziennikarzom: „Jeśli piłkarz jest tutaj ze mną, moja odpowiedź jest jasna. Nie mam żadnych komentarzy na temat własnych decyzji.” Queiroz przyjął filozoficzny ton, dodając: „Pozwólmy wydarzeniom toczyć się własnym torem; pozwólmy rzece płynąć, a gdy pewnego dnia rzeka spotka się z oceanem, poznamy prawdę.” Teraz jednak szkoleniowiec musi zmierzyć się z natychmiastową rzeczywistością utraty kluczowego zawodnika na kilka dni przed otwarciem.

Potencjalni zastępcy

Choć raport BBC nie precyzuje, kto zajmie jego miejsce, kadra Ghany dysponuje kilkoma kandydatami. Mohammed Kudus z Ajaksu, zazwyczaj ofensywny pomocnik, mógłby cofnąć się do współpracy z defensywnie usposobionym zawodnikiem. Alternatywnie, do składu może zostać włączony Salis Abdul Samed z RC Lens, naturalny „podbieracz” piłek, który dałby drużynie twardość, jaką oferowałby Partey. Taktyczne przetasowania mogą zmusić Ghanę do bardziej ostrożnego podejścia: oddania posiadania piłki i szukania okazji do kontrataku. Jest to ryzykowna strategia w meczu grupowym, który trzeba wygrać.

Szerszy wzorzec przeszkód imigracyjnych

Sprawa Parteya nie jest odosobnionym incydentem. Jak doniósł „Newsweek” 12 czerwca, zaostrzone amerykańskie przepisy imigracyjne za prezydentury Donalda Trumpa już wcześniej zablokowały wjazd na turniej kilku osobom. Somalijski sędzia Omar Artan, najlepszy sędzia Afrykańskiej Konfederacji Piłkarskiej (CAF) w 2025 roku, został zatrzymany na 11 godzin na lotnisku w Miami i nie wpuszczono go do kraju, mimo posiadania paszportu dyplomatycznego i ważnej wizy. Agencja Cel i Ochrony Granic (CBP) powołała się na „wątpliwości weryfikacyjne”, a Artan – który miał być pierwszym Somalijczykiem sędziującym mecz mundialu – został odesłany do domu. Somalia znajduje się na liście zakazu podróży administracji Trumpa. Ponadto członkowie sztabu reprezentacji Iranu mieli problemy z wjazdem w związku z trwającym konfliktem między USA a Iranem – to pierwszy przypadek w historii, gdy kraj-gospodarz jest w stanie wojny z uczestniczącym państwem. Odmowy te, choć mają miejsce na granicach amerykańskich, a nie kanadyjskich, ukazują wspólny mianownik: Mistrzostwa Świata 2026, rozgrywane w trzech krajach o odrębnej polityce imigracyjnej, stają się logistycznym polem minowym. Wielokrotne oświadczenia FIFA, że nie kontroluje procedur imigracyjnych, przerzucają cały ciężar na zespoły, które muszą radzić sobie z nieprzewidywalnymi wymaganiami wjazdowymi, a w efekcie wpływa to na konkurencyjność turnieju.

Szersza perspektywa

Odmowa wjazdu Thomasa Parteya do Kanady na mecz Mistrzostw Świata stawia głębokie pytania o relacje między sportem, prawem a mobilnością międzynarodową. Dla Ghany bezpośrednim zmartwieniem jest kwestia taktyczna: jak zastąpić zawodnika tej klasy w arcyważnym meczu otwarcia z Panamą. Zajście to jednak odzwierciedla także szerszy trend, w którym państwa-gospodarze wykorzystują kontrole imigracyjne do weryfikacji uczestników, potencjalnie zaburzając konkurencyjność turnieju. W miarę postępu mundialu mogą pojawić się kolejne przypadki – dotyczące zawodników, sędziów czy personelu – testujące zdolność FIFA do zapewnienia, by „piękna gra” pozostała dostępna dla wszystkich kwalifikowanych uczestników, niezależnie od tarapatów prawnych gdzie indziej. Sytuacja Parteya jest dobitnym przypomnieniem, że w 2026 roku droga na boisko wiedzie przez punkt kontroli granicznej, a wyniki meczów mogą być rozstrzygane nie tylko bramkami, ale i decyzjami urzędników imigracyjnych.